*** (Gdzie chociaż na chwilę)

Łóżko gdy wydaje się już moje musze

zostawić niepościelone

obudzić się odejść

Pościel gdy układa się na kształt ciała

a moje  kilogramy lekkiej nadwagi

zaczynają tulić z pasją

nieswoje krawędzie

zsuwa się z bioder

i straszy mrozem

Nie mam prawa do żadnego z tych domów

wspominać pamiętać

Trzymam wszystkie drzazgi, okruchy

Nie ma miejsca na mnie

Przez chwile

byłam

Patrzę w okna gdy mijam

odsuwam w myślach firanki

zostałam tam

żal zostawiać

nic nie zostało

byłam

z marzeń

Zostawiam je wszędzie gdzie chociaż na chwilę

uda mi się zasnąć

Fruwają jak kurz

Ciepło

Naprawdę jest mi ciepło Nawet wtedy gdy wrzeszczysz

a twoje słowa poruszają ciężkie gałęzie zielonego lasu

Szum niepokoi jak przed burzą a wiatr

wypuszczany z ust

wymiata kurz spod półek w kuchni i trzaska drzwiami

Nawet gdy od porannego chłodu żółknie wzgórze

i koty zaczynają spać na maskach samochodów

Obrosłeś w sople Powinnam już mieć grypę

Oknami otwartymi na oścież można uciec choćby wzrokiem

Im bliżej podchodzę topniejesz

Oblekam się w gęsią skórę jak w koc

a stopy które przyszły tu w trampkach bez skarpet

podkulone z zimna czekają

na dopływ krwi z serca i mózgu

Serce grzeje od środka a myśli parują

Jak pita z dwóch kubków herbata   

/Wiersz ten zdobył główną nagrodę podczas Konkursu Jednego Wiersza w trakcie MALT (Młoda Ambitna Literatura Trójmiasta)  Gdańsk 16.10.12

*** (wszystkiego od razu)

Panie Jezu zamknij oczy dziś nie możesz widzieć

dziś nie możesz nawet ty

patrzeć

we mnie

Mam złe zamiary zdjąć cię ze ściany

dobić za Żydami

Mam jak ty bok z żeber rozłupany

Może to ty z nimi

przyznaj się do winy

albo zalep rany

poloplajstrem

Cieknie ze mnie muszę łapać w ścierkę

resztki sił

Podziel

mi śmierć dawkami

na kilka niedziel

nie zdążę wycierpieć

wszystkiego od razu

Naprawdę wystarczy Ratuj mnie lub włóż nóż

w czyjeś ręce

I nie patrz we mnie wszystko już zgniło

Na twoje nieszczęście

/pazdziernik 2012

Anatomia

To jest anatomia! Wszystkie atlasy

Drżą ze strachu

Mówiłam nie szukaj

Nie szukaj serca bo je już dawno upieczono na ruszcie

Wśród żeber

Bulwar

Syren włosy pod słońce szeleszczą

W głowie

mi

szumi, Gdynio. Blond fale

liżą żółty brzeg

a bulwar lśni kradzionym złotem.

Prawy policzek mam rozgrzany

od wschodu, włosy chcą biec na północ ze

strachu

splątały

bieg zdarzeń od których nie można już uciec.

Rzęsy trzepocą jak żagle tylko że

ciszej ze sto razy    

rozmazały horyzont czarnym tuszem

Ja tu czekam Gdynio

z nogawkami w wodzie

na cud na sztorm morze na burze

pełną wzruszeń

Silniki

Przysiadła tu jakby zamierzała już zostać

ciężkim dupskiem omiotła cały kilometr asfaltu

którego nie zdążyli zwinąć do remontu.

Przez okna widać teraz tylko mleko. Spływa kroplami

poręczą balkonu aż do samego dna butelki.

Nawet myśli zgęstniały.

Dziś nie odbijemy od brzegu. Kapitanie wyłączcie

silniki. 

/marzec 2012

Zatopić myśli

Zatopić myśli, niech idą na dno

żołądka

razem z wódką, z morską słoną wodą

zachłyśnięte słowa, które lepiej połknąć

które prawie uduszą

niech trawi.

Niedzieli nie było

rozchorowane obolałe

myśli

próbowały wrócić, wytargały kotwicę na brzeg

łóżka

usiadły, przycumowały.

Nie mogę zamknąć oczu, wszystko faluje

ten fragment Bałtyku nad Gdynią

morze ulice

szumi ą mi

w głowie.  Pamiętam za dobrze ale

brnę w nowe.

Nowe mnie chce. Stare spływa po końcówkach włosów.

/luty 2012

*** (w zimnej herbacie)

Pamietęsz co było na mapie?
Same zakręty

Wielka niebieska plama rozlała
się po całym centrum

toną wszystkie szlaki
do twojego domu

moczymy kostki
w zimnej herbacie
jak w Bałtyku


/grudzień 2011

Kąt

kartonowy kąt, tekturowa wielka płyta

bez denna paczuszka cichych przekroczeń

społecznych kontroli

by nikt nie widział musiałam zatrzasnąć

sufit i opluć

go granatem by udawał

niebo nocą

krzywą linię horyzontu imituje

sznur

do prania

przeciążony od schnącej po środku grubej pierzyny

w której śpi-

my. Prawie sami 

/marzec 2010